دگر فرقت کشد فرقت عذابست

چو سیماب ست مه بر کف مفلوج

بجز یک شب دگر در انسکابست

به هر سی شب دو شب جمع ست و لاغر

اگر چه زار گردد تازه روی ست

ضحوکی عاشقان را خوی و دابست

زید خندان بمیرد نیز خندان