ضحوکی عاشقان را خوی و دابست

به هر سی شب دو شب جمع ست و لاغر

دگر فرقت کشد فرقت عذابست

اگر چه زار گردد تازه روی ست

زید خندان بمیرد نیز خندان

که سوی بخت خندانش ایابست

خمش کن زانک آفات بصیرت