بروید، چو از تند باران گیاه

اگر باده نوشی به پیمانه نوش

به آیین مردان فرزانه نوش

کز افزونی می ز دل ها گناه

وگر گفته من پسند آیدت

مخور می که از می گزند آیدت

بود سوزیان این می لعل پوش