از بیخ عدوی مردم دانایه پندری

رزق خلایقاره د صندق قیم منه

بخشیدنش بخلق به دلخوایه پندری

از عاقلا مگیره مبخشه به جاهلا

دانا بری دو پول در دکون معطله

احمق نشسته مین اتل ، شایه پنده ری

نون و دراغ و هندونه کغ اگر نبود