بریز خونمه با دست نازنین خودت

خدا خدای شمایه خدا خدای مو نیست

نمود خو نمه پامال و خونبها مه نداد

زدم چو بر دمنش دست ، گفت پای مو نیست

چره که بیتر ازی هیچه خونبهای مو نیست

بهار اگر شو صدبار بمیرم از غم دوست

بجرم عشق و محبت ، هنوز جزای مو نیست