آه نگارا نگارا مده دل خدا را به حرف کسی

روزم باشد چو تار مویت

که چون تو دلبر چراکنی سر به ذلت و خواری

خدا نماید ز دیدۀ بد تو را نگهداری

وای که گل را زیانی نباشد ز خار و خسی