همه سیاهی همه تباهی

کجا پرد مرغ که پر ندارد

امان از این عشق فغان از این عشق

که غیر خون جگر ندارد

مگر شب ما سحر ندارد

بهار مضطر منال دیگر

که آه و زاری اثر ندارد