محو گشته در پریشانی خویش

در پشیمانی سر آمد روزگار

یک شبی تنها بدم در کوهسار

سر به زانوی تفکر برده پیش

زار می نالیدم از خامی خود

در نخستین درد و نکامی خود

که : چرا بی تجربه ، بی معرفت