در نخستین درد و نکامی خود

سر به زانوی تفکر برده پیش

محو گشته در پریشانی خویش

زار می نالیدم از خامی خود

که : چرا بی تجربه ، بی معرفت

بی تامل ، بی خبر ، بی مشورت

من که هیچ از خوی او نشناختم