که به غفلت قسمتی بگذشاتم

کور را چه سود پیش چشم نور ؟

ای دریفا از دل پر سوز من

ای دریغا از من و از روز من

خلق را حق جوی می پنداشتمن

من چو آن شخصم که از بهر صدف

کردم عمر خود به هر آبی تلف