من چو آن شخصم که از بهر صدف

ای دریغا از من و از روز من

که به غفلت قسمتی بگذشاتم

خلق را حق جوی می پنداشتمن

کردم عمر خود به هر آبی تلف

کمتر اندر قوم عقل پاک هست

خودپرست افزون بود از حق پرست