هر که را یک چیز خوب و دلکش است

کز بدی بخت ، در شهر شما

روزگاری رفت و هستم مبتلا

هر سری با عالم خاصی خوش است

من خوشم با زندگی کوهیان

چون که عادت دارم از صفلی بدان

به به از آنجا که ماوای من است