دل تاجداران به تو گرم باد

خداوند شمشیر و گوپال را

ازان پس برو آفرین کرد شاه

که بی تو مبیناد کس پیشگاه

روانت پر از شرم و آزرم باد

فرو برد رستم ببوسید تخت

بسیچ گذر کرد و بربست رخت