روانت پر از شرم و آزرم باد

ازان پس برو آفرین کرد شاه

که بی تو مبیناد کس پیشگاه

دل تاجداران به تو گرم باد

فرو برد رستم ببوسید تخت

بسیچ گذر کرد و بربست رخت

خروش تبیره برآمد ز شهر