که کشیدم ز بیم تو فریاد ؟

بودم افتاده من ، زرد و بیمار

تو نبودی مگر آن هیولا

آن سیاه مهیب شرربار

دم ، که لبخنده های بهاران

بود با سبزه ی جویباران

از بر پرتو ماه تابان