بلبل بینوا ناله می زد

از بر پرتو ماه تابان

در بن صخره ی کوهساران

هر کجا ، بزم و رزمی تو را بود

بر رخ سبزه ، شب ژاله می زد

روی آن ماه ، از گرمی عشق

چون گل نار تبخالع می زد