دل ز غوغای دو دیده رسته

یاد دارم شبی ماهتابی

بر سر کوه نوبن نشسته

دیده از سوز دل خواب رفته

باد سردی دمید از بر کوه

گفت با من که : ای طفل محزون

از چه از خانه ی خود جدایی ؟