طفل ! گل کرده با دلربایی

گفت با من که : ای طفل محزون

از چه از خانه ی خود جدایی ؟

چیست گمگشته ی تو در این جا ؟

کرگویجی در این دره ی تنگ

چنگ در زلف من زد چو شانه

نرم و آسهته و دوستانه