با من خسته ی بینوا داشت

کرگویجی در این دره ی تنگ

چنگ در زلف من زد چو شانه

نرم و آسهته و دوستانه

بازی وشوخی بچگانه

ای فسانه ! تو آن باد سردی ؟

ای بسا خنده ها که زدی تو