ای بسا کامدی اشک ریزان

ای فسانه ! تو آن باد سردی ؟

ای بسا خنده ها که زدی تو

بر خوشی و بدی گل من

بر من و بر دل و حاصل من

تو ددی ، یا که رویی پریوار ؟

ناشناسا ! که هستی که هر جا