هر چه ، بگریست ، جز چشم شیطان

که بر آن جغد هم خواند غمناک ؟

ریخت آن خانه ی شوق از هم

چون نه جز نقش آن ماند بر خاک

عاشق : ای فسانه ! خسانند آنان

که فروبسته ره را به گلزار

خس ، به صد سال طوفان ننالد