عاشق : ای فسانه ! خسانند آنان

ریخت آن خانه ی شوق از هم

چون نه جز نقش آن ماند بر خاک

هر چه ، بگریست ، جز چشم شیطان

که فروبسته ره را به گلزار

خس ، به صد سال طوفان ننالد

گل ، ز یک تندباد است بیمار