که فروبسته ره را به گلزار

چون نه جز نقش آن ماند بر خاک

هر چه ، بگریست ، جز چشم شیطان

عاشق : ای فسانه ! خسانند آنان

خس ، به صد سال طوفان ننالد

گل ، ز یک تندباد است بیمار

تو مپوشان سخن ها که داری