چه شبی ! ماه خندان ، چمن نرم

مست می خواند و سرمست می رفت

تا شناسد حریفش به مستی

جام هر جای بر دست می رفت

افسانه : آه عاشق ! سحر بود آندم

سینه ی آسمان باز و روشن

شد ز ره کاروان طربنک