افسانه : آه عاشق ! سحر بود آندم

تا شناسد حریفش به مستی

جام هر جای بر دست می رفت

چه شبی ! ماه خندان ، چمن نرم

سینه ی آسمان باز و روشن

شد ز ره کاروان طربنک

جرسش را به جا ماند شیون