سینه ی آسمان باز و روشن

جام هر جای بر دست می رفت

چه شبی ! ماه خندان ، چمن نرم

افسانه : آه عاشق ! سحر بود آندم

شد ز ره کاروان طربنک

جرسش را به جا ماند شیون

آتشش را اجاقی که شد سرد