جرسش را به جا ماند شیون

افسانه : آه عاشق ! سحر بود آندم

سینه ی آسمان باز و روشن

شد ز ره کاروان طربنک

آتشش را اجاقی که شد سرد

عاشق : کوهها راست استاده بودند

دره ها همچو دزدان خمیده