هر کجا فتنه بود و شب و کین

افسانه : آری ای عاشق ! افتاده بودند

دل ز کف دادگان ، وارمیده

داستانیم از آنجاست در یاد

مردمی ، مردمی کرده نابود

بر سر کوه های کباچین

نقطه ای سوخت در پیکر دود