بود روزی بدانگونه کامروز

بیش از این نز غمت غم فزاید

جلوه گیرد سپید ، از سیاهی

آنچه بگذشت چون چشمه ی نوش

نکته اینست ، دریاب فرصت

گنج در خانه ، دل رنج اندوز

از چه ؟ ایا چمن دلربا نیست ؟