باطن آن سرشک نهان هاست

قلب من نامه ی آسمان هاست

مدفن آرزوها و جان هاست

ظاهرش خنده های زمانه

چون رها دارمش؟ چون گریزم ؟

همرها ! باز آمد سیاهی

می برندم به خواهی نخواهی