می کشد باد ، محکم غریوی

می برندم به خواهی نخواهی

می درخشد ستاره بدانسان

که یکی شعله رو در تباهی

زیر آن تپه ها که نهان است

حالیا روبه آوازه خوان است

کوه و جنگل بدان ماند اینجا