حالیا روبه آوازه خوان است

که یکی شعله رو در تباهی

می کشد باد ، محکم غریوی

زیر آن تپه ها که نهان است

کوه و جنگل بدان ماند اینجا

که نمایشگه روبهان است

هر پرنده به یک شاخه در خواب