کوه ها ، پهلوانان خودسر

نه غم روزگار جدایی

کوچ می کرد با ما قبیله

ما ، شماله به کف ، در بر هم

سر برافراشته روی در هم

گله ی ما ، همه رفته از پیش

تا دم صبح می سوخت آتش