مثل اینکه ، در آن دره ی تنگ

گله ی ما ، همه رفته از پیش

تا دم صبح می سوخت آتش

باد ، فرسوده ، می رفت و می خواند

عده ای رفته ، یک عده می ماند

زیر دیوار از سرو و شمشاد

آه ، افسانه ! در من بهشتی است