همچو ویرانه ای در بر من

عده ای رفته ، یک عده می ماند

زیر دیوار از سرو و شمشاد

آه ، افسانه ! در من بهشتی است

آبش از چشمه ی چشم غمناک

خاکش ، از مشت خاکستر من

تا نبینی به صورت خموشم