سیل برداشت ناگاه فریاد

ناله ای را نهان گوش می شد

شکل دیوار ، سنگین و خاموش

درههم فتاد دندانه ی کوه

فاخته کرد گم آشیانه

ماند توکا به ویرانه آباد

رفت از یادش اندیشه ی جفت