وندر آن بهره ی خود نجوید ؟

ماند توکا به ویرانه آباد

رفت از یادش اندیشه ی جفت

که تواند مرا دوست دارد

هرکس از بهر خود در تکاپوست

کس نچیند گلی که نبوید

عشق بی حظ و حاصل خیالی ست