عاشق زندگانی خود بود

عشق بی حظ و حاصل خیالی ست

آنکه پشمینه پوشید دیری

نغمه ها زد همه جاودانه

بی خبر ، در لباس فسانه

خویشتن را فریبی همی داد

خنده زد عقل زیرک بر این حرف