حافظا ! این چهکید و دروغیست

محو شد جسم رنجور زاری

ماند از او زبانی که گویاست

تا دهد شرح عشق دگرسان

کز زبان می و جام و ساقی ست ؟

نالی ار تا ابد ، باورم نیست

که بر آن عشق بازی که باقی ست