ای فسانه ! رها کن در اشکم

ای بسا قید ها که شکستیم

باز از قید وهمی نرستیم

بی خبر خنده زن ، بیهده نال

کاتشی شعله زد جان من سوخت

گریه را اختیاری نمانده ست

من چه سازم ؟ جز اینم نیامخوت