گریه را اختیاری نمانده ست

بی خبر خنده زن ، بیهده نال

ای فسانه ! رها کن در اشکم

کاتشی شعله زد جان من سوخت

من چه سازم ؟ جز اینم نیامخوت

هرزه گردی دل ، نغمه ی روح

افسانه : عاشق ! اینها سخن های تو بود ؟