ز بی جفتی خویش تنها بسی

چو شد گوهرم پاک و همت بلند

بباید پی رزق باشم نژند ؟

بباید که من

بگردم به شب کوه و صحرا بسی ؟

بباید به دل خون خود خوردنم

وزین درد ناگفته مردنم ؟