در بر من ره چو به پایان برد

ماه ببیند رخ خود را به من

قطره ی باران ، که در افتد به خاک

زو بدمد بس کوهر تابناک

از خجلی سر به گریبان برد

ابر ، زمن حامل سرمایه شد

باغ ، ز من صاحب پیرایه شد