مادر می گفت : بچه آرام

یکتای به پر سفید جامه

زنگوله به دست جسته از جای

از خانه به کوه می دویدیم

می کرد پدر به من تبسم

من زلف فشانده شعر خوانان

در دامن ابر می شدم گم