می کرد پدر به من تبسم

زنگوله به دست جسته از جای

از خانه به کوه می دویدیم

مادر می گفت : بچه آرام

من زلف فشانده شعر خوانان

در دامن ابر می شدم گم

دنیا چو ستاره می درخشید