سوی آن خلوت گل آویز،

یاد آن روز صفا بخشان!

مثل اینکه کنده بودندم تن از هر چیز

می شدم از روی این بام سیه

تا گذارم گوشه ای از قلب خود را اندر آنجا

تا از آن جا گوشه ای از دلربای خلوت غمناک روزی را

آورم با خویش.