تا از آن جا گوشه ای از دلربای خلوت غمناک روزی را

می شدم از روی این بام سیه

سوی آن خلوت گل آویز،

تا گذارم گوشه ای از قلب خود را اندر آنجا

آورم با خویش.

آه! می گویند چون بگذشت روزی