می دمد گاه به شاخ

دم بیاویخته، در خواب فرورفته، ولی در «آیش»

کار شب پا نه هنوز است تمام.

* * *

گاه می کوبد بر طبل به چوب،

وندر آن تیرگی وحشتزا،

نه صدایی است به جز این، کز اوست