می رمد سایه ای، این است گراز.

نه صدایی است به جز این، کز اوست

هول غالب، همه چیزی مغلوب.

می رود دوکی، این هیکل اوست.

خواب آلوده، به چشمان خسته،

هر دمی با خود می گوید باز:

«چه شب موذی و گرمی و دراز