خواب آلوده، به چشمان خسته،

هول غالب، همه چیزی مغلوب.

می رود دوکی، این هیکل اوست.

می رمد سایه ای، این است گراز.

هر دمی با خود می گوید باز:

«چه شب موذی و گرمی و دراز

تازه مرده ست زنم،